نبرد عالم صدق و جهان دروغ

نبرد عالم صدق و جهان دروغ

 آنقدر که سرمست زیستن در این روزگارانم، قلمم رام نمی‌شود و سرِ چموشی در این رقص رمضان دارد. چونان نفسی که گاهِ برآمدن تازه می‌شود و بنای فرورفتن ندارد. اگر از این روزگاران ما پرسیدند بگویید با بند بند سلول‌های شان نفس کشیدند، با تک تک نفس‌های شان رزمیدند و از همه تله های این دنیای دون رهیدند. 

اینجا سرزمین همه خوبی هاست؛ اینجا محله نور است، آنجایی که خواستند خاموشش کنند، اما خدا اراده کرده بود که منتشر شود. جایی که پدرش نور پاشید و فرزندش نور آشامید. یاد خطبه ۵۶ ابو تراب افتادم؛ "فَلَمَّا رَأَى اللَّهُ صِدْقَنَا أَنْزَلَ بِعَدُوِّنَا الْكَبْتَ وَ أَنْزَلَ عَلَيْنَا النَّصْرَ حَتَّى اسْتَقَرَّ الْإِسْلَامُ مُلْقِياً جِرَانَهُ وَ مُتَبَوِّئاً أَوْطَانَهُ؛ چون خداوند -ما را آزمود- و صدق ما را مشاهدت فرمود، دشمن ما را خوار ساخت و رايت پيروزى ما را برافراخت، چندان كه اسلام به هر شهر و ديار رسيد و حكومت آن در آفاق پايدار گرديد".

آری این خاصیت صدق است، نور می زاید و با سرعت انتشار می‌یابد. گویی ذات حقیقت اینست که اگر بخواهی آن را خاموش کنی، بیشتر منتشر می‌شود. این نبرد فضیلت با رذیلت است؛ "عاَلم صدق و جهان دروغ" و خطابش، جانِ انسان هاست؛ همه آنهایی که هنوز روزنه‌ای از خیر دارند این پیام راستی و شرافت را دریافته‌اند؛ آری رهبر شهید ما با شرف زیست و ما را با عشق به همه خوبی‌ها پرورش داد.

اینجا ایران با شرافت است. کافران را گو تمام توان خود به کار گیرید که "لله جنود السماوات و الارض" (فتح/۷)، منافقان را گو کینه ورزید که پس از این نیرنگ و ادبارشان به قلوب مؤمنین "لا یجدون ولیا و لا نصیرا" (فتح/۲۲). آری این سکینه و فتح قریب، سنت الهی است "و لن تجد لسنه الله تبدیلا" (فتح/۲۳) 

به مراحل ازدیاد ایمان و آگاهی و شناخت الهی مردم ایران که فکر می‌کنم، آن را صدقه سر حضرت حجت عج و نتیجه صبوری و دَلالت آن رهبر شهید می‌یابم، او سال ها پای این مردم ایستاد، تا آخرین نفسش در ۹:۴۰ شنبه گذشته نیز ایستاد، تا مردم بیابند، هیچ خبری در هیچ توافق و صلح تحمیلی نیست؛ جان خسته جهان، این منطق کذب ستیزی و خودباوری او را دریافت. امید آنکه تصمیم گیران نیز پایبند این پیام باشند.

...خداحافظ ای شرفِ زیستن! داغ تو هیچ گاه در دل ما سرد نمی‌شود، اف بر دنیایی که تو را تاب نیاورد.


17 اسفندماه 1405